Samenwerken loont

 

(Gebrek aan) normen in de 'wondere bouw-wereld'

Chriet Tietulaer sprak veel over de 'wondere wereld'. Ik maak daar graag de 'wondere bouw-wereld' van. Ik hoorde recent zo'n verhaal waar de oren van gaan klapperen (in ieder geval was dat bij mij het geval):
Het ging al een tijd financieel niet goed met de hoofdaannemer. Na een paar ronden kaasschaven werd  een deel van het personeel aan straat gezet. Leveranciers en onderaannemers moesten lang op hun geld wachten; de schulden groeiden.
De aannemer ging vervolgens in de guerrilla: inschrijven op werken door 20% onder kostprijs te duiken. En natuurlijk, een sukkelige opdrachtgever gunde dat werk. Die 20% wordt soms in het proces wel teruggehaald, maar dat lukte hier niet goed - de aannemer ging failliet. Het werk kwam stil te liggen en de arme opdrachtgever moest aan huurders de vertraging uit gaan leggen. Daarnaast was de opdrachtgever toch duur uit, omdat een andere partij best verder wilde met het werk, maar tegen een bepaalde prijs....
Gevolg van het faillissement was dat een aantal leveranciers en onderaannemers naar hun geld konden fluiten - een paar ton 'down the drain'.

En, wat gebeurt? De hoofdaannemer maakt een doorstart. Rationeel logisch, want de bouwer is een ondernemer in hart en nieren; die wil gewoon met z'n bedrijf verder. Emotioneel ben ik de weg kwijt. Ik snap oprecht niet hoe je met droge ogen een doorstart kan maken, in de regio waar een aantal partijen nog op jouw geld zitten te wachten. In wezen is die doorstart gemaakt 'over de rug' van die partijen. Hoe kan je jezelf nog vertonen in die kleine wereld, waar iedereen elkaar kent? Hoe kan 's morgens in de spiegel kijken en zeggen dat je lekker bezig bent?
Ik mag hopen dat deze bouwer erg succesvol wordt, zodat 'ie de (moreel) uitstaande schulden snel kan voldoen.

Recente Artikelen

» meer artikelen

Word lid van ons netwerk!

Lees Meer


Twitter